Django 1.2 i Python 2.7 utrzymane w produkcji

Realizacja opisana bez nazwy klienta. Fakty techniczne są prawdziwe, identyfikacja pominięta.

Sytuacja

Aplikacja napisana w Django 1.2 na Pythonie 2.7 — obie wersje bez wsparcia od lat. Działała na pojedynczej, wysłużonej maszynie, której nikt nie odważył się zaktualizować, bo nikt nie potrafił jej odtworzyć. Klasyczny układ: system jest krytyczny dla firmy i jednocześnie nietykalny.

Standardowa rekomendacja z rynku brzmiała: przepisać od zera. Koszt takiego projektu wielokrotnie przewyższał wartość, jaką firma z tej aplikacji wyciągała.

Co zrobiliśmy

1. Odtwarzalność przede wszystkim. Aplikacja trafiła do kontenera razem ze swoim antycznym środowiskiem uruchomieniowym. Od tej chwili da się ją postawić od nowa w kilka minut, na dowolnej maszynie — i przestaje zależeć od jednego serwera.
2. Odcięcie ryzyka. Stary kod został za aktualną warstwą wejścia: nowoczesne szyfrowanie połączenia i kontrola dostępu. Sama aplikacja nie musiała się zmienić.
3. Kopie zapasowe odkładane poza infrastrukturę, która je wytwarza.

Wynik

System działa dalej, na wspieranym sprzęcie i bez wystawiania firmy na ryzyko, jakie niosła poprzednia konfiguracja. Decyzja o przepisaniu przestała być pilna — a kiedy w końcu zapadnie, będzie podejmowana na spokojnie, z działającą aplikacją za plecami.

To jest sedno tej usługi: nie każdy stary system trzeba wymienić. Większość trzeba najpierw ustabilizować, żeby mieć czas na dobrą decyzję.